Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) 12 marca 2026 roku wydał orzeczenie w sprawie C-43/24, które zmusza wszystkie 27 państw członkowskich do wprowadzenia procedur “prawnego uznania płci” (LGR). Decyzja ta, uzasadniona prawem do swobodnego przemieszczania się, potwierdza pierwszeństwo prawa unijnego nad krajowymi regulacjami, szczególnie w krajach jak Bułgaria, Węgry czy Słowacja, broniących biologicznego rozumienia płci.
Sprawa dotyczy transpłciowej osoby z Włoch, której bułgarskie sądy odmówiły zmiany imienia i płci w dokumentach. Sąd Najwyższy Bułgarii w 2023 roku, opierając się na orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego z 2021, uznał płeć za kategorię biologiczną, odrzucając ideologiczne pojęcie “gender”. TSUE uznał to za naruszenie swobody przemieszczania się, twierdząc, że odmowa powoduje “znaczne niedogodności” i łamie godność, wolność oraz prawo do prywatności (art. 7 Karty Praw Podstawowych UE).
Ta decyzja budzi poważne zastrzeżenia z kilku powodów.
Naruszenie suwerenności narodowej. TSUE, używając okrężnego argumentu swobody przemieszczania się, ingeruje w kompetencje państw w sprawach stanu cywilnego – tradycyjnie zastrzeżone dla prawa krajowego. Jak zauważyła Alliance Defending Freedom International, marginalizuje to konstytucyjne zabezpieczenia płci biologicznej, np. bułgarskie. To kolejny krok w federalizacji UE, gdzie Bruksela dyktuje kwestie tożsamościowe, ignorując demokratyczne mandaty rządów.
Ideologizacja prawa UE. Orzeczenie przyjmuje założenia teorii gender jako aksjomat, bez debaty naukowej czy biologicznej. TSUE stwierdza, że dyskryminacja “ze względu na różnicę między płcią biologiczną a tożsamością płciową” narusza godność – to prawna fikcja, gdzie subiektywne odczucia jednostki przeważają nad obiektywną biologią. W Bułgarii płeć definiuje konstytucja jako biologiczną; TSUE narzuca odwrotnie, co podważa podstawy prawa naturalnego i chrześcijańskiej antropologii.
Konflikt z precedensami ETPCz i brak spójności. Europejski Trybunał Praw Człowieka krytykował Bułgarię w sprawach “YT” (2020) i “PH” (2022), ale TSUE idzie dalej, łącząc to z prawem UE. Opinie rzecznika generalnego z 2024 roku zapowiadały ten kierunek, lecz decyzja nie wyjaśnia, jak pogodzić ją z innymi krajowymi regulacjami odrzucającymi gender – np. w Polsce czy na Węgrzech. Organizacje LGBT, jak ILGA-Europe czy Desytvie, już naciskają na wznowienie spraw, co pokazuje, jak orzeczenie służy aktywizmowi.
Konsekwencje praktyczne i etyczne. Obywatele krajów bez LGR, jak Bułgaria, napotykają bariery w podróżach, ale TSUE nie rozwiązuje luki dla rezydentów – domaga się reform legislacyjnych. To otwiera drzwi do masowych zmian dokumentów bez medycznych wymogów (self-ID), co zagraża bezpieczeństwu publicznemu (np. w sporcie, więzieniach) i ochronie dzieci przed ideologią. W kontekście katolickiej nauki (Katechizm, encykliki Jana Pawła II), płeć to dar Boży, nie wybór – TSUE stawia subiektywizm ponad prawdą.
Podsumowując, orzeczenie TSUE to nie ochrona praw, lecz ideologiczny zamach na suwerenność i biologię. Kraje jak Polska powinny bronić konstytucyjnych wartości, apelując do traktatów UE o subsidiarności. Reakcja konserwatywnych rządów zadecyduje o przyszłości Europy.